<
"Wie is Phaerion?"

Die naam heb ik verzonnen toen ik voor het eerst mijn neus op het internet liet zien.
Ik zocht iets dat niet zo duister en negatief overkwam als hoe ik eruit zie.
Na het woord fairy en elf verbasterd te hebben naar een pseudo-Latijnse spelling,
bleef er uit eindelijk de naam Elphaerion over, wat ik verbasterde naar Phaerion.
Uiteindelijk werd het Phaerion Aerchdall, het personage kreeg dus ook nog een achternaam.


Phaerion Aerchdall...    "Is quidnam ex ignotus venit." ("Hij die uit het onbekende kwam.")



"En waar komt het begrip DaemonArt dan vandaan?"

DaemonArt is ontstaan vanuit een klein duister en onbetekenend vlekje ergens in mijn hoofd.
Dat vlekje groeide langzaam maar gestadig uit, totdat het me volledig in bezit had genomen.
In dat vlekje ligt de oorsprong van mijn inspiratie, uitgegroeid tot wereld waar alles mogelijk is
Waar de grens tussen horror en schoonheid elkaar overlappen.


"Waarom moet het altijd zo duister en mysterieus zijn?"

Sja, als ik om mij heen kijk, zie ik het verschil niet tussen mijn fantasie en de wereld om mij heen.
Ik beeld het misschien wat anders uit, maar zoveel verschil is er niet.

Neem nou bijvoorbeeld Nico, van twee straten verderop.
Voorbeeld joch, 19 jaar en student Neurologie.
Opgewekt kereltje met een vriendelijke blik op zijn gezicht.
Tot twee maanden na het verdwijnen van Elke uit Fazantstraat, had niemand ooit vermoed welk drama zich had afgespeeld.
Totdat ze haar verminkte lijkje stinkend en rottend terugvonden in de kelder van Nico's ouderlijk huis.
Hij logeerde een tijdje om dat zijn ouders een wereldreis maakten.
Hij had het op de één of andere manier niet kunnen verkroppen dat ze hem niet zag staan.
De jongen die al vanaf de lagere school zwaar verliefd op haar was geweest.
Maar dit had Nico haar in al die jaren nooit durven laten merken, uit angst dat ze hem zou afwijzen..
Dit heeft hem jaren lang zo erg dwars gezeten en hem tot waanzin gedreven.
Uiteindelijk heeft hij haar gewurgd, het lijk aan stukken gesneden en verstopt in de kelder.
Niet wetend waar hij er mee heen moest, heeft de stank hem uiteindelijk verraden.
Nico werd uiteindelijk ontoerekeningsvatbaar verklaard en onder dwangverpleging geplaatst.

Zo was er ook nog Marianne, een beetje alternatief en lesbisch.
Die, zwaar depressief, van het bruggetje over het spoor voor de trein sprong.
Haar lichaam werd 150 meter ver langs het spoor verspreid, midden door een woonwijk met veel kinderen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Deze verhalen zijn natuurlijk gewoon verzonnen en dienen puur ter illustratie,
om aan te tonen hoe luguber onze eigen maatschappij in elkaar steekt.
De meeste mensen hebben wel eens een soortgelijk verhaal uit zijn of haar omgeving gehoord.
Of op radio of tv natuurlijk.


De werkelijke horror is dus de real world.

Waar geld en macht een ware slachting aanrichten onder de bevolking en de zwakkeren het nakijken hebben.
In weze is er in al die eeuwen dus maar knap weinig veranderd.
Alleen heeft de dood tegenwoordig een ander uiterlijk gekregen.
Hamers en bijlen zijn ingeruild voor vliegtuigen en raketten.
Ironisch genoeg vallen verreweg de meeste doden in onze maatschappij hoofdzakelijk in het verkeer.


"Aaargh, wie heeft die gek losgelaten met zijn eigenaardige opvattingen van kunst!!??"

Sja, uh....sorry.
Ik ben niets meer dan een product van deze maatschappij, net als ieder ander mens.
Het zal er mee van doen hebben dat ik een échte éénling ben.
De maatschappij om mij heen heeft mij eigenlijk nooit een prettig gevoel bezorgd,
en ik heb mij er ook altijd voor afgesloten.
Contact met mensen om mij heen is er wel, maar dat is vaak maar heel oppervlakkig.
In dat isolement is tekenen voor mij natuurlijk een hele geschikte manier om mij te uiten.
En die gelegenheid grijp ik, zo nu en dan, maar wat graag aan om de boel eens flink te shockeren.
Ik kan er geweldig van genieten als mensen hun blikken vol walging afwenden voor hetgeen ik getekend heb.
Voor mij weerspiegelt hiet niets meer dan de angst voor de vergankelijkheid van de mens zelf.
Zij zijn de ware schoonheid van het leven uit het oog verloren.
Daardoor beschouwen zij de natuur als een geduchte tegenstander waartegen zij zich moeten blijven verzetten.
In al hun blindheid verzetten zij zich wanhopig tegen de vergankelijkheid van het leven zelf.
Die wanhoop is de voedingsbodem voor mijn fantasie.

En zo is de cirkel dan weer rond.....iemand moet het toch doen. ;)

 

"Phaerion"